گوناگون, سرتیتر

یهودا

یهودا

هر چند لحظه‌ای به تماشای مهر و مهبرپله‌های مرمری ابر خنده زد؛

اما از اوج قله ی سر کرده در غرور

مردار گون به ژرفه ی مرداب شب نشست!       

         
***

 

آن ننگ مایه مرد،     

هر چند بی‌گهان

               بر توسن نبرد،

فریاد آفتابی وبیدار رود را

با خوشه‌های روشن و پر خواب روستا

                                         پیوندداده بود،       

در بی‌بهار باور آن دوستی که داشت با دشمنان خلق   

پیوند راشکست!

                  *** 

درگردبادشب،

سنگی شد و نشست به پیگرد راه رزم

بر دل نه رغبتش به بهاران رفته بود

نز بامداد نامده حسی گرفته بود،

ابری شد و نشست

وزان روز آفتاب،

هر جا فتاده پیکر سنگی ست

                                 بیمناک

یا هر کجا که سایه ابریست پر فریب ،

بازوی تفته را به غضب می دهد تکان!

                   ***

برره نشسته برف اگر تا به بام ابر،

مهر از سپهر گر شده بیرون، 

                      به کین و قهرگر مانده  ماه چون دلِ زخمی به جسمِ شب

گر بیم بهمن است به هر دره و هرگذر

زین گرگ همهمه نه به دل ذره‌ای گزند؛

خون از رگ بهار چکیده ست روی خاک؛

آتش ز شور دیگری در کوره سرکش است؛

این مرده را نه زَهره ی پرواز پر خطر

این پوکه  را نه حصه‌ای بر کار آتش است.

                ***

یک روز  بی‌گمان

 گل می کند به چهره شب  خنده ی بهار

تر می کند دوباره لب خشک شوره زار

می ترکد از نهیب بهارانه بغض ابر

زان ترکش بلند،

             در شاخه‌های خواب،

                          حس بهار وباغ

                                          بیدار می شود.

طاووس تیز بال ،

وارسته از قفس

ازابرهای تیره شب پرده می درد.

می خواند این به شور:

«دل می کند ز خواب زمستانه این جهان

خون  جرقه‌های نهان  در سپهرِ سرد

راهی به سوی فتح سحرباز می کند!

از کف منه امید!

برخیز رو به قله ی خورشیدِ تازه کن!

بنگر دگر نه لحظه ی بر جا ی ماندن است

نو توشه کن که موسم پرواز کردن است!


***

با این همه ولی

او آن بهانه مرد

                  تن داده بر خباثت و  نیرنگ

                               بسپرده دل به نکبت هر ننگ

در دامچاله‌های هر کوره راه  تنگ

بنهاده  دل به بوسه زدن بر بت ستم

دست ریا گشاده به کار فریب خلق:  

ک«ای دوستان من!

بر آل دیو واره ی این دیو دل مست

                                    از خون مردم است

                                    نفرین تان مباد!

از دام مرگ گستر این دیو پای شب

                                      آسوده بگذرد

                                      فکر وخیال تان!

این خون که زنده می تپد بر خاک سوگوار

باران پر شقایق شب بر زمین نشاند!

بر طرف باغ او،

چشمی نه خشمناک،

حرفی نه فحشناک،

نازک دل است وسخت

می رنجد از صلابت سنگ نگاهتان!

می سوزد از شراره ی زخم زبان تان!

ای دوستان من

بر این خدای واره ی  خون مست و رذل و پست

                                              نفرین تان مباد!

 

کز اوست زنده می تپد باغ بهارتان

هم خنددآفتاب،

                   بر بام خواب تان

او را گزند زخمه ای،از کینه تان مباد!

                   ***

«ای دشمنانه دوست،

می پیچد این صدای غریبانه در غروب:

«اکنون که لاله‌های بهاری به کوه و دشت

در آتش شکفتن و غرق دمیدن اند،

ای از تبار دشمن!

ای باورت دروغ!

در خاک و خون رزم

                       بر خود نگاه کن!

                       تو خنجر برهنه ی در دست دشمنی!


ای دشمنانه دوست!

در بند اهرمن نه بسی ماند اورمزد

بیهوده با خیال شبی چیره تر هنوز

                                 در پیله‌های تیره ی شک

                                                تار می تنی!


وینسان که سر سپرده‌ای به اهریمن پلید،

زآن کیفربلند مپندار ایمنی! »

             ***


«
بر این وهم آوران آشیان افکنده در تشویش

 به شب می خواند این دریای توفنده:

«براین هول افکنان گولناک اندیش

براین گفتار پردازان یکسر مانده در کردار

                                             تف نفرین مردم باد!    

به جام باور تاریکشان از دیده‌شان خون باد!

که این ظلمت پرست خانه در نکبت

به دشمن دوست اما دوست را دشمن

چنان ابریست بر بام سیاه شب؛

ولی بر باغ خرم آفتاب خاطر فردا

چه بیمی گر هراسان سایه‌ای در باد بگریزد


***

به هربازی و یا هر دم

که می افتد ز پا موجی

                         شکیبا باز می خواند:

به اوج  موج‌های تند و سربی رنگ

نگه کن می رسد آن سیلِ غول افکن

و می روبد و را ازقله‌های ننگ

و می کوبد بسان شرزه مارش  بر سریر سنگ  

چو آن خیل تبه کاران

که ازغارت گری هاشان

                           حهانی گشته یک سر تیره و ویران

که ا زویران گری‌ها شان

نمانده

        غیر تاج وکاخ و

                   زرین بیرق و اورنگ از یک سو ،

ز دیگر سو

             جهانی جان به سر یکسر!

            


جعفر مرزوقی (برزین آذرمهر)