تاریخی, سرتیتر

«تریبونال»، بازیگرانی که با غیبت درخشیدند و حقیقتی که برجای می‌ماند

 

عباس فرد 

تارنگاشت امید

این تریبونال هم مثل واقعه‌سازی‌های دیگر به‌پایان می‌رسد. اما آن‌چه از آن برای انقلاب اجتماعی آینده ایران برجا می‌ماند، نه در درون آن، بلکه در بیرون آن شکل گرفته است. نه با شرکت در آن، بلکه با امتناع از شرکت در آن. و این روینده و امید بخش است.

اطلاعیه سازمان راه کارگر دربار‌ه‌ی تریبونالی که با عنوان کارزار مردمی ایران از هجدهم تا بیست و دوم ژوئن برگزار می‌شود، حاوی نکات و حقایقی است قابل تبادل و ارزشمند، که باید به‌خاطر داشت و همواره نیز به‌یاد آورد. در این اطلاعیه که تحت نام «در جستجوی حقیقت یا بازی در بساط دیگران؟» منتشر شده است، راه‌کارگر هم‌کاری خود را با این تریبونال تکذیب نموده و نکات به‌جایی را مورد تصریح قرار داده که ذیلاً مرور می‌کنیم:

«اول ـ محاکمه رژیم جمهوری اسلامی ایران به‌جرم جنایت علیه بشریت به‌خاطر کشتارها و قتل‌عام‌های سیاسی جنایتکارانه‌اش در سی سال گذشته درخواستی است که سازمان ما قویاً از آن حمایت می‌کند. سازمان ما در گذشته همراه با بسیاری از نیروهای چپ و  مترقی در ابتکاری به‌همین نام شرکت داشت که به‌دلیل فقدان بودجه علیرغم بسیج‌های لازم نتوانست به‌سرانجام برسد. در آن زمان نیروهای شرکت کننده در ابتکار تریبونال تلاش داشتند که این کارزار را بدون وابستگی‌های مالی و سیاسی به‌دولت‌ها و قدرت‌های ارتجاعی جامه عمل بپوشانند و این خط قرمز، مورد توافق اکثر قریب به‌اتفاق شرکت کنندگان در ابتکار تریبونال بود.»

«دوم ـ متاسفانه ابتکار تریبونال کنونی که می‌خواهد خود را دادگاه راسل دوم جلوه‌گر سازد هیچ نوع سنخیتی با دادگاه راسل که دادگاهی برای محکوم کردن جنایات دولت آمریکا در ویتنام و سایر نقاط جهان بود، ندارد. سرپرست تیم دادستانی این دادگاه «پیام اخوان» از گردانندگان مرکز «اسناد حقوق بشر ایران» است. مرکز اسناد حقوق بشر ایران نهادی است که بخش اصلی بودجه آن توسط دولت‌های آمریکا و کانادا و نیز نهادهای وابسته به‌طبقه حاکم آمریکا تامین می‌شود. این نهادها و نهادهای مشابه علیرغم ادعای بی‌طرفی سیاسی از ابزارهای پیش‌برد سیاست‌های جهان‌خوارانه  دولت آمریکا بوده  و ربطی به‌منافع مردم ایران ندارند.»

«سوم ـ پیام اخوان همچنین مشاور حقوقی اول دفتر دادستانی دادگاه لاهه در محاکمات میلوشویچ و رواندا از سال ۱۹۹۴ تا سال ۲۰۰۰ بود. تردیدی در جنایاتی که اسلوبودان ميلوشويچ و سایر همدستان صرب وی در یوگسلاوی مرتکب شدند وجود ندارد. اما غایب بزرگ در این محاکمات، سران قدرت‌هائی بودند که شرایط تجزیه یوگسلاوی را فراهم کرده و جنگ داخلی در این کشور میان ملیت‌های گوناگون را برای پیشبرد سیاست‌های جهانخوارانه‌ی خود و تجزیه یوگسلاوی کارگردانی کردند. آیا امثال جورج بوش و تونی بلر و شرکاء به‌خاطر محاصره ده ساله‌ی عراق که قتل صدها هزار کودک عراقی در پی داشت  و سپس تجاوزبه خاک عراق و قتل‌عام صدها هزار نفر دیگر برای تسلط  بر ثروت‌های نفتی این کشور و یا رسوائی‌هائی نظیر جنایات زندان ابوغریب … نباید در دادگاه‌های مشابه محاکمه می‌شدند؟ آیا این نوع دادگاه که تنها شکست خوردگان سیاست‌های پلیس جهانی را به‌محاکمه می کشد در خدمت دادخواهی واقعی و برقراری عدالت است یا برای دست‌یابی به‌هدف‌های  مورد نظر فاتحان نظم جهانی حاکم!»

«چهارم ـ رئیس تیم دادستانی یا دادستان کل این تریبونال  یکی از «رهبران جوان جهانی » کنفرانس سالانه داووس است. کنفرانس سالانه داووس همایش سران سرمایه جهانی برای هماهنگی سیاست‌ها در سطح جهان و از مهم‌ترین مراکز هماهنگی در رهبری جهانی سرمایه است. طبیعی است از نظر کنفرانس داووس کسانی شایسته عنوان رهبر جوان جهانی هستند که بیشترین خدمت را به‌نظام حاکم انجام داده و بدین‌ترتیب می‌توانند در آینده در صف نخبگان و برگزیدگان سرمایه جهانی قرار داشته باشند. تردیدی نیست که این نوع رهبران جوان سرمایه جهانی به‌کسب این عنوان‌ها افتخار کنند اما آیا کسانی که خود را مدافع طبقه کارگر می‌دانند می‌توانند چنین چهره‌ای را به‌عنوان دادستان دادگاهی از نوع راسل انتخاب کنند؟»

«پنجم ـ آیا بودجه دولتی که کودتای سیاه سال ۱۳۳۲ علیه دولت ملی دکتر مصدق را سازماندهی کرده؛ اولین تجربه دمکراسی سیاسی درخاورمیانه را به‌خاطر تسلط بر منابع نفتی ایران نابود ساخته؛ حافظ همه دیکتاتوری‌های خونریز و فاسد خاورمیانه است؛ علیه هر خیزش مترقی برای آزادی و برابری بوده و هست؛  نقش مستقیم در حمایت از استبداد سلطنت پهلوی و اعدام هزاران کمونیست و آزای خواه در کشورمان داشته؛ به‌خاطر چنگ انداختن بر منابع نفتی لیبی تحت نام  «مداخله بشردوستانه» کشور لیبی را به‌سرزمین سوخته تبدیل می‌کند، می‌تواند در راه مبارزه برای دمکراسی در ایران به‌کار افتد؟ پاسخ روشن است. این بودجه در خدمت  تغییر رژیم از بالا و  منجمد کردن حرکت مردم برای تحمیل یک رژیم وابسته هزینه می‌شود. آیا سیاست دولت آمریکا در خاورمیانه جز تبدیل دیکتاتوری‌های متمرد به‌دیکتاتوری‌های خودی است؟  آیا حقوق بشر ادعائی دولت آمریکا -‌که ما آن را به‌خوبی در زندان‌های ابوغریب و گوانتامو دیده‌ایم-  جز وسیله‌ای برای پیشبرد سیاست‌های امپریالیستی است؟»

«ششـم ـ سوالی که به‌حق توسط خانوداه‌های جان باختگان و کلیه دادخواهان جنایات جمهوری اسلامی مطرح خواهد شد این است که آیا نباید از هر امکان برای طرح جنایات جمهوری اسلامی استفاده کرد؟ در این مورد تردیدی نیست که باید از هر ذره امکان برای طرح جنایات جمهوری اسلامی استفاده کرد. این واقعیت را سه دهه  پیکار خانواده های  شهدا و زندانیان سیاسی با فعالیت‌های خود در مقابل زندان‌های جمهوری اسلامی، با گردهم‌آئی‌های خود در خاوران، شکایت خانواده‌های قتل‌های زنجیره‌ای  و … به‌اثبات رسانده است. از نظر ما که یاران بسیاری را در این سی سال از دست داده‌ایم، تلاش برای سرنگونی جمهوری اسلامی که جنایات بیشماری در حق مردم این کشور کرده و خانواده‌های بسیاری را داغدار ساخته، تلاشی است که هیچگاه نباید متوقف شود. اما روشن است که نه ما و نه خانواده‌های شهدای جنبش مردمی ایران نمی‌خواهند دچار تجربه‌های دهشتناک عراق و افغانستان شوند. تریبونالی که بخواهد هموار کننده‌ی این راه باشد نمی‌تواند خود را دادگاه دوم راسل بنامد.  دادگاهی از نوع دادگاه راسل یک دادگاه بدون قدرت اجرائی، اخلاقی و افشاگرانه برای محکوم کردن جنایات علیه بشریت وبسیج افکارعمومی بین المللی است. این دادگاه همانطور که دادگاه راسل نشان داد ائتلافی بود از  نیروهای چپ، روشنفکران برجسته و سرشناس، نیروهای دمکرات و مترقی برای اعتراض و محکوم کردن جنایات جنگی امپریالیسم آمریکا. برتراند راسل نویسنده سرشناس انگلیسی به‌همراه ژان پل سارتر نویسنده فرانسوی، ایزاک دویچر تاریخ نویس معروف مارکسیست، سیمون دوبوار نویسنده، فیلسوف و فعال حقوق زنان، طارق علی روزنامه‌نگار و فعال سیاسی  و از سردبیران نیولفت، ژیزل حلیمی از وکلای زن و وکیل جمیله بوشا مبارز الجزایری، لارنس دالی سوسالیست و دبیراول اتحادیه کارگران معادن انگلیس و ۲۱ روشنفکر چپ، دمکرات و سرشناس  در سال ۱۹۶۵ دادگاهی نمادین را علیه جنایات آمریکا در جنگ ویتنام برپا کردند. این دادگاه که دو سال طول کشید، توجه افکار عمومی جهانی را بیش از پیش به‌جنگ ویتنام و جنایت‌هایی که در آن رخ داد، جلب کرد.  راسل متفکری بود با مواضع بسیار روشن در برابر جنایات امپریالیسم آمریکا. اما اکنون همانطور که در بالا اشاره کردیم رئیس تیم دادستانی تریبونال، یکی از برگزیدگان و نورچشمی‌های سرمایه جهانی است و متاسفانه توانسته است اتحاد نیروهای طرفدار آمریکا با برخی نیروهای مدعی چپ و سوسیالیسم را سازمان دهد. این واقعیت که گردانندگان این تریبونال حاضر نیستند تحت هیچ عنوانی علیه تحریم‌های ویرانگر که گلوی مردم ایران را در چنگال خود می‌فشارد و تهدیدهای جنگی آمریکا و متحدش اسرائیل موضع‌گیری کنند، نشان دهنده  پلاتفرم این اتحاد نامقدس و سیاست ائئلافی آن‌ها می‌باشد. تحریم‌های فراگیر و تهدید جنگی اکنون دو بازوی اصلی پیشبرد سیاست امپریالیسم آمریکا برای تغییر رژیم در ایران و جایگزین کردن رژیمی وابسته به‌خود در کشورما به‌جای فاشیسم مذهبی حاکم است.»

«هفتم ـ پروژه سوار شدن بر مطالبات و جنبش‌های عادلانه مردم ایران توسط نیروهای طرفدار سیاست‌های آمریکا و سرمایه‌داری جهانی به‌هیچ‌وجه تازگی ندارد. آن‌ها تلاش می‌کنند از طریق سیاست‌مداران، تشکل‌های سیاسی و اجتماعی، حقوق بشری و…. جنبش‌های اجتماعی و آزادی‌خواهانه مردم ایران را مصادره کنند. آن‌چه تازگی دارد این است که بخشی از نیروهای به‌اصطلاح چپ رادیکال با طفره رفتن از اتخاذ سیاست روشن و شفاف علیه رئوس اصلی سیاست‌های آمریکا با نیروهای وابسته به‌نهادها و سیاست‌های آمریکا وارد ائتلاف شده و دادستانی این محاکمه را به‌آن‌ها واگذار کرده‌اند. «سازمان اقلیت»، «کمیته مرکزی راه کارگر» و «حزب کمونیست کارگری» از جمله‌ی این نیروها هستند که علناً با صرفنظر کردن از مواضع روشن ضدامپریالیستی، به‌همکاران این پروژه تبدیل شده‌اند. سازمان ما با تاکید بر سنت پیکارجویانه‌ی ضدامپریالیستی چپ ایران، این انحراف را محکوم می‌کند و از فعالین این سازمان‌ها می‌خواهد که رهبران‌شان را دربرابر سیاست‌های اتخاذ شده وادار به‌پاسخگوئی کنند. این بخش از چپ ایران خط قرمز استقلال و عدم ائتلاف با نیروهای طرفدار سیاست‌های آمریکا را به‌کناری نهاده و در حقیقت سنت پیکارجویانه هزاران مبارز انقلابی چپ جان‌باخته و پیکارجوی رادیکال کشورمان را پایمال کرده‌اند. ما این انحراف غیرقابل چشم‌پوشی را قویاً محکوم ساخته و دلائل مضحکی را که این نیروها برای توجیه سیاست‌های خود اقامه می‌کنند را مردود می‌دانیم.»

«هشتم ـ یکی دیگراز توجیهات این نیروها این است که گویا موضع‌گیری علیه تحریم‌ها و تهدیدات جنگی موضع سوسیالیست‌هاست. تردیدی نیست که نیروهای سوسیالیست قاطع‌ترین نیروی مبارزه با تحریم‌ها و تهدیدات جنگی هستند اما طیف کسانی که هم مخالف فاشیسم مذهبی حاکم و هم مخالف سیاست‌های سلطه‌جویانه امپریالیسم آمریکا هستند،  بسیار وسیع‌تراز نیروهای چپ و سوسیالیست است. مگر برتراند راسل چپ یا کمونیست بود؟  نه! او یک دمکرات و مخالف قاطع سیاست‌های جهانخوارانه و جنگ افروزانه  بود. برای این که نیروئی طرفدار صدای سوم یعنی نه جمهوری اسلامی و نه امپریالیسم باشد لازم نیست که به‌هیچ‌وجه  چپ و سوسیالست باشد اما قطعاً لازم است که علاوه بر مخالفت با فاشیسم مذهبی حاکم، به‌طور قاطع با سیاست‌های امپریالیسی دولت آمریکا مرز و فاصله‌ی شفاف و روشنی داشته باشد.»

«براین نظر نیستیم که همه‌ی همکاران  این تریبونال از عاملان سیاست‌های آمریکا می‌باشند اما روشن است که پلاتفرم و ائتلافی که این تریبونال را تشکیل داده هیچ ربطی به‌دادگاهی از نوع دادگاه راسل ندارد. محاکمه رژیم اسلامی در دادگاهی از نوع دادگاه راسل همچنان چالشی است که در برابر همه‌ی نیروهای چپ و آزادیخواه ایران و همه آن کسانی قرار دارد که معتقدند سرنگونی رژیم جنایتکار جمهوری اسلامی باید از طریق انقلاب مردم ایران به‌سرانجام برسد  و نه از طریق دخالت‌های «بشردوستانه‌ی»  قدرت‌های جهانخوار!»

می‌توان با تحلیل‌های مندرج در این بیانیه زاویه داشت. اما در یک نکته تردیدی نیست و آن جهت‌گیری اصولی  و شجاعانه‌ی بیانیه در امتناع از تبدیل شدن به‌ابزاری در دست صاحبان سرمایه‌های جهانی است. این تداوم همان مقاومتی است که نسل به‌خاک افتاده‌ی زندانیان دهه‌ی سیاه شصت جان‌شان را بر سر آن نهادند. این مقاومتی است که امروز هم با امتناع از فروش آرمان‌ها در بازار «آزاد»ی خود را نشان می‌دهد.

موضع‌گیری سازمان راه‌کارگر نیز بر بستر درخشش آن دسته از بازماندگان کشتارهای دهه‌ی شصت قرار دارد که با غیبت‌شان در این نمایش مضحک و سالوسانه به‌زیبایی درخشیدند. آن دسته از سلحشوران مقاومت در زندان‌ها که امروز نیز نشان می‌دهند که نه فقط در مقابل شکنجه و تهدید اعدام مقاومت کردند، بلکه در برابر وسوسه‌ی تبدیل شدن به‌«شخصیت» نیز مقاومت می‌کنند. دست‌اندرکاران تریبونال ـ‌شاید‌ـ گمان نمی‌کردند که کسانی هم بتوانند در مقابل این رشوه‌ی «شیرین» مقاومت کنند. اما همه‌ی آن بازماندگانی که از این معرکه دور ماندند و همه‌ی آن‌هایی که برعلیه آن ایستادند و عطای فکل و کراوات در مقابل تریبونال محترم را به‌لقای آن بخشیدند، نشان دادند که چگونه می‌توان آرمان‌های به‌خاک افتادگان را در ایستادگی امروز ـ‌که ساختن فردا را بشارت می‌دهد‌ـ پاس داشت. این صفی از رزمندگانی است که با هرتفاوتی، در حراست از میراث انقلابی نسل مبارزان دهه‌ی شصت متحدانه ایستاده‌اند. غیبت چهره‌های درخشان مقاومت در تریبونال به‌همان اندازه که اعتبار دروغین آن را به‌چالش کشید، به‌همان اندازه نیز ایستادگی خود آن‌ها را برجسته نمود. از وحید صمدی تا وزیر فتحی و از همایون ایوانی تا محمود خلیلی و شهاب شکوهی و فرخ قهرمانی و فریده ثابتی و ستاره عباسی و مژده ارسی و بهزاد دشتبانی و سیاوش محمودی و همه‌ی دیگرانی که پا به‌این معرکه‌‌ نگذاشتند، همه و همه اعتباری را به‌میان کشیدند که نه تنها حقیقی است، بلکه بخشی از سنگ بنای آینده روشن جامعه‌ی ایران نیز خواهد بود.

این تریبونال هم مثل واقعه‌سازی‌های دیگر به‌پایان می‌رسد. اما آن‌چه از آن برای انقلاب اجتماعی آینده ایران برجا می‌ماند، نه در درون آن، بلکه در بیرون آن شکل گرفته است. نه با شرکت در آن، بلکه با امتناع از شرکت در آن. و این روینده و امید بخش است.

عباس فرد ـ لاهه ـ 21 ژوئن 2012 (پنج‌شنبه دوم تیرماه 1391)

http://omied.de

info@omied.de

fard.abbas@yahoo.com  

۱ دیدگاه

  1. ۳۳ سال پیش با توهم از ماهیت رژیم با آن سوا.. میدادید .
    پس از ۳۳ سال بدون هیچ توهم به آن سوا.. میدهید.
    هم آن زمان و هم الان به نام مبارزه «ضد-امپریالیستی».
    این چه نوع به اصطلاح مبارزه ی مبارزه «ضد-امپریالیستی» است که شما را به طور دائم زیر پرچم آخوندها میبره و تبدیل تان میکند به بازیچه دست آنان؟
    آیا در ان واحد مخالف ارتجاع داخلی و خارجی کفر است؟

    دوست داشتن

  2. شما به خود اختیار میدهید که چه «مقاله و یا مصاحبه ای را منتشر کنید»، ولی این انتخاب را برای خوانندگان خود قائل نمیشوید که نظریات مخالف را بخوانند، آن هم به بهانه اینکه این بخش نظرات است و نه بخش مقالات و مصاحبه. این «منطق» یادآور آن آفتابه دار مشهور مسجد بود که برای هر روزی رنگی مخصوص داشت و …
    طبق این «منطق آهنین» مطالبی که موافق تریبونال لندن باشد، حق مطرح شدن ندارد، هر چیزی هم که در افشاگری اتهامات به آن نوشته شد، به یک بهانه حذف میشه.
    یک سایت «روشنگر» به بهانه «اخلال در سرور» ، بخش نظرات را از کار میندازد. اینجا «رنگ» مطلب با «رنگ» روز خوانایی ندارد، و …به این میگن تمرین «آزادی بیان».
    بعد هم تعجب میکنند که یه مشت حزب الله ۳۳ ساله که هنوز در قدرت هستند.

    دوست داشتن

    • مجله هفته says

      ببخشید که ما به خودمان اختیار می دهیم هر مقاله ای را درست تشخیص دادیم منتشر کنیم!!!
      ببخشید که ما مانع می شویم شما از این سایت استفاده کنید و در بخش نظرات سایت هفته یک سایت دیگر با مقالاتی که شما به ان علاقه دارید راه بیاندازید!!
      ما مانع انتشار نظرات شما نیستیم برای شما نوشتیم نام مقاله و نام سایت را در بخش نظرات منتشر کنید هر کسی خواست پیدا می کند و می خواند.
      آزادی بیان شما یعنی تبدیل سایت مورد نظر به سایت شما؟ واضح است که ما مقالاتی را که مفید تشخیص می دهیم منتشر می کنیم سایت های طرفدار تریبونال کم نیستند ما حاضر نیستیم تریبون خود را در اختیار امپریالیسم و یا رژیم اسلامی قرار دهیم.

      دوست داشتن

  3. در پاسخ به پرسشی که گفته می شود، هزینه های این دادگاه را دولت آمریکا تامین می کند، جان کوپر گفت، قبل از هرچیز باید بگویم من و سایر همکارانم داوطلبانه به این پروژ پیوسته ایم و پولی دریافت نمی کنیم. ما مطلقا، هیچ کمکی از سازمان ها و دولت ها نمی گیریم. من حتا، با نمایندگان پارلمان و احزاب در باره این پروژه صحبت نکرده ام که شائبه وابستگی به آنها را پیدا نکنیم. تامین هزینه های این دادگاه به عهده کمیته ای است که از طرف سازماندهندگان برای جمع آوری کمک های مالی از افراد و نه دولت ها سازماندهی شده است.

    دوست داشتن

  4. چرا سانسور؟
    مصاحبه ی سایت «گزارشگران» با بهرام رحمانی در مورد تریبونال لندن ( که در آن به تهمت های وارده نیز اشاره میشود) در اینجا گذارده شده بود که حذف شد.
    آیا فقط نظراتی که شما موافق آنان میباشد واجد شرایط برای درج است؟

    دوست داشتن

    • مجله هفته says

      شما برای چندمین بار است مقالات را به عنوان نظر در بخش نظرات منتشر می کنید و این بر خلاف قاعده «مجله هفته» است. ما اگر خواستیم مقاله و یا مصاحبه ای را منتشر کنیم خودمان مستقیما دست به کار خواهیم شد. در این مورد قبلا هم عرض کردیم نام مقاله و نام سایت مورد نظر تان را در بخش نظرات بنویسید تا خوانندگان اگر خواستند مطلب را دنبال کنند
      مجله هفته

      دوست داشتن

  5. فرمولبندی سرتیتر، بلحاظ دستور زبان معیوب است:
    «بازیگرانی که با غیبت درخشیدند و حقیقتی که برجای می‌ماند»، اگرچه نوینسده منظور روشن و احتمالا تعمدی در این فرمولبندی دارند.
    زمان فعل جمله اول ماضی است: «درخشیدند»
    خواننده طبیعتا انتظار همان زمان را در مورد فعل جمله دوم هم دارد: «می ماند»
    زمان فعل جمله دوم مرتبط با جمله اول اما مضارع است.
    یا هر دو می بایستی مضارع باشند و یا هر دو ماضی:
    بازیگرانی که با غیبت می درخشند و حقیقتی که برجای می‌ماند!
    بدین طریق، منظور نویسنده هم به خواننده ابلاغ می شود و عیب گرامری از بین می رود.
    با پوزش

    دوست داشتن

  6. بازم میگن مشنگ تو مملکت کمه،شالگونی که تا دیروز عین کمبوزه تو بی بی سی و صدای آمریکا می نشست و یک انتقاد یک میلیمتری هم از این رسانه ها نکرد چگونه یک شبه به درک دیگری از هستی رسید و ضد امپریالیست تر از اون… کیم(کیم ایل سونگ) شد؟ می خواهم یک نامه به گوگل بنویسم که هر وقت این عباس فرد و راه کارگر وارد اینترنت شدند آنها را از اینترنت بیرون بیاندازد.
    ما که میدانیم شما هم میدانید این بیانیه ضد سیاسی هیئت اجرایی راه کارگر که چیزی فراتر از یک موضع گیری اخلاقی پر سر وصدا و تهی از معنا نیست و همه فرضیات آن زیر سوال است و این ژست چپ گرایانه و این بهانه سفارشی بودن دادگاه تریبونال آن هم از طرف راه کارگر همیشه در زد و بند با بورژوازی رام شدنی نظام .. شر هم نیست.این حس جعلی ضد امپریالیستی عباس فرد و راه کارگر را باید کنار زد و ریشه ی این بیانیه را در «عقده هملت» از نیروی اهریمنی منصور حکمت دریافت.منصور حکمت را قاتل چپ رویایی اش می داند. .آقای عباس فرد کسی که خودش در سندیکاهای هلند عضو است و هیچ گاه احساس تقصیر نکرده است که این سندیکاهای بورژوایی تاکنون یک بیانیه علیه تحریم اقتصادی نداده اند و همیشه در توهم بزرگ مبارزه با امپریالیسم بوده است دادگاه تریبونال را آلت دست امپریالیسم می نامد . این چه جور استدلالی است آن سندیکای بورژوایی هلند به کجا وابسته اند؟شخصیت بازاری خطرناک ترین نوع شخصیت است هر چند این جماعت تیپ هستند نه شخصیت. در زندگی واقعیاتی وجود دارد که به انسان تحمیل می شوداما سوسیالیست های دن کیشوتی چنان در نکبت خودشان غلت می زنند که شرکت نکردن در یک دادگاه تاریخی را شکستن …غول امپریالیسم می دانند.از الفاظ رکیک متاسفم ولی چه کار کنم- آزمودم عقل دوراندیش را- عاقبت دیوانه سازم خویش را
    ستاره جون
    12 دقیقه بعد

    دوست داشتن

دیدگاه‌ها بسته شده‌اند.