سرتیتر

علوی‌ها را به دریا بریزیم، مسیحیان به بیروت برگردند، خانه‌های آن‌ها را تصاحب کنیم و با همسران آن‌ها هم‌بستر شویم

Photo: AFP

منبع: اومانيته
نويسنده: مارک د ميرامون

تارنگاشت عدالت

مارک د ميرامون با الن چوئت مصاحبه می‌کند.

الن چوئت، سرپرست سابق بخش اطلاعاتی امنيتی سرويس ضدجاسوسی فرانسه (DGSE) تا سال ۲۰۰۲، چندين سال در سوريه زندگی کرد و هنوز در آنجا ارتباط‌های بسياری دارد. او در اين مصاحبه نظر خود را دربارۀ حملات ديپلماتيک جامعۀ عرب و ترکيه ابراز، و ترس خود را از اين‌که اوضاع ممکن است به جنگ بيانجامد بيان می‌کند.۱

***

اومانيته: تعليق عضويت سوريه در جامعۀ عرب را چگونه تفسير می‌کنيد؟


چوئت: جامعۀ عرب از نظر مالی تحت سلطه قطر و عربستان سعودی- که سوگند خورده اند رژيم علوی در سوريه را که آخرين رژيم سکولار و غيرسنی عرب است سرنگون کنند- قرار دارد. اين را نيز بايد خاطرنشان کرد که جامعۀ عرب، به طور حيرت‌انگيزی، آن قدر که بر سر سوريه به غيرت آمده است به فلسطين توجهی ندارد… با اين وجود، پی‌آمد محلی آن می‌تواند فاجعه‌بار باشد چون اقليت علوی که وهابی‌ها قول نسل‌کسی آن‌ها را داده اند، بدون نبرد زمين نخواهند خورد. خطر اين است که بشار اسد ممکن است از طرف راديکال‌ترين جناح هواداران خود کنار گذاشته شود، و يک جنگ داخلی از نوع لبنان شروع و حدود ۲۰ سال ادامه يابد.

اومانيته: آيا اين فشار ديپلماتيک ارتباطی با ظهور مجدد مسأله اتمی ايران دارد؟


چوئت: طبيعتاً، چون رژيم‌های سلطنتی خليج از بمب اتمی ايران بسيار می‌ترسند: آن‌ها می‌دانند در خط اول قرار خواهند داشت. اما سرنگون کردن رژيم سوريه چيزی را در ارتباط با ايران تغيير نخواهد داد. اگر سوريه نمی‌تواند بدون حمايت ايران سر پا بماند، عکس آن صادق نيست.

اومانيته: آيا رژيم سوريه آزادی مانور دارد؟


چوئت: در نظر داشته باشيد که سوری‌ها مدت طولانی است که به انزوای ديپلماتيک عادت کرده اند. با اين وصف، رژيم سوريه، که بين مخالفان سنی و جناح سخت‌تر جامعه علوی که حتا يک سانتی‌متر هم عقب نمی‌نشيند گير افتاده، جای کم و کم‌تری برای مانور دارد. بياييد حقيقت را ببينيم: اپوزيسيون سياسی سوريه عمدتاً اخوان‌المسلمين است.

اومانيته: رسانه‌های غربی، برای مطلع کردن افکار عمومی از آنچه که واقعاً اتفاق می‌افتد، تقريباً فقط از يک منبع استفاده می‌کنند، و آن‌هم «ديده‌بان حقوق بشر سوريه» است که در لندن قرار دارد، که رژيم سوريه آن را به پوششی برای اخوان‌المسلمين بودن متهم می‌کند..


چوئت: ۹۹ درصد سازمان‌های غيردولتی (NGOs) که پيرامون اوضاع سوريه اطلاع‌رسانی می‌کنند، به دست اسلام‌گرايان اداره می‌شوند. نگاهی به شجره‌‌نامه رهبران اين سازمان‌ها مدرک کافی برای اثبات اين به دست می‌دهد. تصاوير بعضی اوقات فريبنده اند، و شما بايد بدانيد چگونه از آن‌ها رمزگشايی کنيد. به عنوان مثال، پرچم‌هايی که در تظاهرات در حماة تکان داده می‌شد، توجه مرا به جزيياتی جلب کرد که هيچ روزنامه‌نگاری دربارۀ آن اظهارنظر نکرد. پرچم سوريه سه رنگ دارد: سرخ برای سوسياليسم، سفيد برای «اموی»۲، و سياه برای «عباسی»۳. تظاهرکنندگان نوار سرخ را با يک نوار سبز جايگزين کرده بودند. همين‌طور، شعارهايی که در حماة سر داده می‌شد «زنده باد دمکراسی» نبود، بلکه «علوی‌ها را به دريا بريزيم، مسيحيان به بيروت برگردند، خانه‌های آن‌ها را تصاحب کنيم و با همسران آن‌ها هم‌بستر شويم» بود.

اومانيته: نظر شما در بارۀ «شورای ملی سوريه» که ادعا می‌کند نيروی اصلی اپوزيسيون است، چيست؟


چوئت: اين معجون باورنکردنی است- اما حقيقت اين است که در سوريه اپوزيسيون واقعی وجود دارد و اين رژيم حقيقتاً بسيار ناخوشايند است. دمکرات‌های واقعی وجود دارند، اما من معتقدم دمکرات‌ها در اقليت اند و خوب متشکل نيستند. هسته اصلی معترضين محلی و از اسلام‌گرايانی است که از حمايت خارجی، به ويژه حمايت «حزب عدالت و توسعه» ترکيه برخوردارند. اين نه دولت ترکيه، بلکه «حزب عدالت و توسعه» است که تظاهرات «شورای ملی سوريه» در ترکيه را سازماندهی می‌کند: «حزب عدالت و توسعه» به طور کامل سنت‌ها و مبانی کار اخوان‌المسلمين را پذيرفته است.

اومانيته: در بارۀ «ارتش آزاد سوريه» که در ماه ژوئيه از طرف سرهنگ رياض الاسد در ترکيه تأسيس شد اطلاع در دست است؟ آيا اين ارتش واقعاً می‌تواند مدعی مسؤوليت ويرانی عظيمی بشود که بر ماشين سرکوب سوريه وارد آمده است؟


چوئت: خير. هم‌اکنون درگيری‌های داخلی واقعی در سوريه در جريان است. ظهور اين شبه‌ارتش به نوعی برای رژيم بشار الاسد خبر خوبی بود: مادام که مخالفان او غيرنظاميان غيرمسلح بودند، سرکوب معترضين از طرف او غيرقابل دفاع بود. اکنون که او می‌تواند بيش‌ترين استفاده را از وجود يک اپوزيسيون مسلح بنمايد، رفتار او مشروعيت يافته است.

اومانيته: چه کسی امروز در سوريه ممکن است مظهر يک گذار سياسی از بشار الاسد باشد؟


چوئت: طوری که الان اوضاع است، هيچ‌کس. آنچه که علوی‌ها نياز دارند خاطرجمع شدن است. برای اين‌که اين کشور باز شود، اساسی است که اقليت‌های مسيحی، دروز و شيعی، که کاملاً از بشار الاسد حمايت می‌کنند، نيز خاطرجمع شوند. ۳۰ درصد جمعيت با ترس ديدن خود تحت يک حکومت اسلامی زندگی می‌کند. اگر اوضاع آرام شود، اين اقليت‌ها امتيازات زيادی از بشار الاسد خواهند گرفت. اگر ناآرامی ادامه يابد، آن‌ها حتا اگر لازم باشد با توسل به خشونت، از رژيم حمايت خواهند کرد. ما با کشوری از نظر قومی تقريباً يک‌دست- مانند تونس و مصر- سر و کار نداريم.

پانوشته ها:

۱- الن چوئت اخيراً کتاب «در قلب سرويس اطلاعاتی. تهديد اسلامی: جای‌پای دروغين و خظرات واقعی» را منتشر کرده است.
۲- امويه سلسله‌ای است از خلفا که از سال ۶۶۰ تا ۷۵۰ ميلادی از دمشق بر جهان اسلام حکومت می‌کرد.
۳- عباسی سلسله‌ای است از خلفا که از سال ۷۵۰ تا ۱۲۵۸ ميلادی از بغداد بر جهان اسلام حکومت می‌کرد