سرتیتر

آخرین دست و پای “یورو” در اقیانوس بحرانی اروپا

نویسنده میرکو کنوخه

یونگه ولت ـ گزینش و ترجمه رضا نافعی

اتحادیه مالی اروپا بر لب پرتگاه قرار گرفته است. این نظر  نوریل روبینی استاد  سرشناش  اقتصاد  در “دانشگاه نیویورک” است،  که روز جمعه هشدار داد و نظرش در روزنامه سوئیسی “هاندلز تسایتونگ ” منتشر شد . وی گفت: “یورو داغان است”. در این سوی اقیانوس اطلس، یعنی در اروپا هم،  تردید رشد می کند. به گزارش “رویتر”  ماریو دراگی رئیس جدید بانک مرکزی اروپا و  ژزف آکرمان، رئیس  بانک آلمان نیز شکایت دارند که چهار هفته از گسترش صندوق ثبات مالی اروپا می گذرد و این صندوق هنوز پر نشده است .

مجله انگلیسی “اکونومیست ” در سرمقاله خود ابراز نومیدی کرده است  و می نویسد: کلک های اقتصادی اروپائی ها نتوانسته چینی ها را بفریبد و آنها را حاضر کند که برای نجات یورو گام پیش بگذارند. دلیلی که اقتصاد دانان آسیائی برای بی میلی چین ذکر می کنند این است که چین می خواهد وقتی واردمیدان شود که بانک مرکزی اروپا تمام امکانات خود را امتحان کرده باشد.

برای  کمک به یونان و ایتالیا دیگر تقریبا راهی نمانده جزخریدن اوراق قرضه آنها. افزون بر این، پیوسته تعداد کسانی که خواستار چاپ بیشتر اسکناس هستند افزایش می یابد. بانک های فرانسه که مقادیر زیادی از اوراق قرضه کشورهای جنوبی اروپا را خریده اند، علاقمند هستند که قیمت اوراق  ثابت بماند.

اما اختلافات موجود فقط محدود به انتخاب این یا آن راه، یعنی اختلاف روش سیاسی نیست. در منطقه یورو تضادهای عینی تشدید می شوند و تبدیل به تضاد های دائمی می گردند. خطری که اقتصاد دانان  تا چند هفته پیش می دیدند این بود که بخش مرکزی اروپا یعنی کشورهای آلمان، اتریش، بن لوکس و فرانسه از کشورهای جنوب اروپا جدا شوند. بانک مرکزی اروپا، تعمدا و بمنظور مجازات بهره ای سنگین از یونان و ایتالیا طلب می کند که این امر برای بانک های فرانسه زیان آور است، این امر سبب شده که حالا شکافی هم میان آلمان و فرانسه بوجود آید. به این صورت آلمان تقریبا تنها می ماند.

 به تعبیر مجله معتبر اکونومیست ” آلمان برای اروپا مسئله شده است”. و می نویسد ” نسخه های جزمی ” اتحادیه مالی را بسوئی می راند که “از حال برود”. برلن باموفقیت برنامه های صرفه جوئی را بکرسی می نشاند ولی با این کار نجات یورو را “همواره دشوار تر” می سازد. اگر صدر اعظم آلمان پراگماتیسم بیشتری نشان ندهد ،” یکدندگی آلمانی” سبب متلاشی شدن پروژه اروپا خواهد شد.

بنظر “روبینی” اقتصاد دان آمریکائی مرحله کنونی که اینک آغاز شده “مرحله پایانی منطقه یورو” است. او برای آن که اروپا مسئله یورو را حل کند چهار وضعیت را ممکن می داند. بهترین راهی که او توصیه می کند این است که بانک مرکزی اروپا با شرائط ساده ای اعتبار بدهد و از ارزش یورو بکاهد، در کشورهای بحران زده تغییرات ساختاری بوجود آید و این کشورها برای صادرات به آلمان یا هلند تسهیلات گمرکی  قائل شوند .

ولی نتیجه سیاستی که تا به امروز دنبال شده، یعنی سیاست صرفه جوئی، این خواهد بود که کشورهای بدهکار گرفتار رکود اقتصادی گردند. در نتیجه تفاوت های موجود بجای خود باقی خواهند ماند ــ  یعنی بدهکاری جنوب و مازاد بازرگانی شمال. برای این که این سیاست عملی گردد باید سیل پول از شمال به جنوب سرازیر شود، راهی  که از لحاظ سیاسی قابل عرضه نیست.

برلین هم مخالف انتقال پول از شمال به جنوب است و هم مخالف چاپ بیشتر پول. راه چهارمی که در شرائط موجود باقی می ماند، راهی داوطلبانه نیست. و آن عبارتست از به گل نشستن کشتی کشورهای جنوبی اروپا. آنها اعلام ورشکستگی خواهند کرد و از اتحادیه یورو خارج خواهند شد. پس از آن از ارزش پول ملی خود خواهند کاست و دوباره قدرت رقابت بدست خواهند آورد. زیرا این  پول واحد تا کنون به سرمایه داری آلمان امکان داده است که  با پائین نگاه داشتن سطح دستمزد ها در داخل در عرصه رقابت بر دیگران چیره شود.