سياسی

بلوگ

آندره ژرن

ترجمه توسط حمید محوی

(ترجمۀ متن حاضر به توصیۀ رفیق روح الله عباسی تهیه شده است)

فهرست

1) تأملاتی دربارۀ سیر تحولی

از بحران مالی تا ایجاد جامعۀ نوین

2) از بحران مالی تا باز سازی جامعه ای نوین

3) ارزش اضافی

4) هر کاری برای کسب پول خوب است

5) ماقبل تاریخ بشریت

6) پیش به سوی بینش نوینی از انقلاب

7) اروپای ملت ها و نه علیه ملت ها

8) الغای امتیازات، باززایی شب 4 اوت!

9) پا ورقی

10) مختصری دربارۀ زندگینامۀ آندره ژرن

تأملاتی دربارۀ سیر تحولی

از بحران مالی تا ایجاد جامعۀ نوین

این نوشته حاوی تأملاتی انتقادی  علیه استراتژی جبهۀ چپ است  که در سی و پنجمین کنگرۀ حزب کمونیست فرانسه به تأیید رسید.

مبارزه ای که ما از ده سال پیش آغاز کردیم رهبران حزب کمونیست فرانسه را مجبور ساخت که همچنان عنوان «حزب کمونیست فرانسه» را حفظ کنند و اهمیت این موضوع در سطح کشورهای اروپایی به اندازه ای است که باید آن را به عنوان واقعه ای بی بدیل  برآورد نماییم.

با این وجود، ماری-ژرژ بوفه(1) و دبیر اوّل اسبق حزب کمونیست به همراهی حزب چپ اروپایی کرمی را داخل میوه انداختند که آن را به شکل اجتناب ناپذیری پوکاند و در نتیجه از حزب کمونیست چیزی به جز پوسته ای تهی باقی نماند.

حزبی که به تدریج نهادینه شده بود با برگزاری آخرین کنگره اش، ما را بیش از پیش  از مردم، طبقۀ کارگر و جهان کار دور ساخت.

جوهر اصلی حزب کمونیست فرانسه، ریشه های تاریخی اش، انتخاب طبقاتی اش که به کنگرۀ سال 1920 در شهر تور(3) باز می گردد، به تدریج به فراموشی سپرده شد. رها کردن نمادها، مراجع، و ایدئولوژی کمونیستی و در نهایت به فروپاشی  تمام سلسه مراتب سازمانی حزب انجامید. با نفی سلول ها، می بینیم که اعضای مبارزی که پایه و اساس حزب را تشکیل می دادند تا چه اندازه مورد تحقیر قرار گرفته اند.

امروز رهبری حزب فاقد قانونیت سیاسی و مردمی بوده و حزب کمونیست فرانسه به هیچ عنوان نمی تواند مدعی باشد که واجد جایگاه حزبی مردمی در فرانسه است. چنین امری برای ما دلیلی بیشتر خواهد بود تا در مقابل روندی که حذف حزب کمونیست فرانسه را از فضای سیاسی موجب گردیده است، به مبارزاتمام ادامه دهیم،   و بی شک چنین مبارزه ای اتحاد تمام کمونیست های فرانسه جهت بازسازی حزب کمونیست یعنی حزبی انقلابی را که مردم بیش از هر زمان دیگری بدان نیازمند هستند ضروری می سازد.

از بحران مالی تا باز سازی جامعه ای نوین

بنیانگذاری اروپا از همان آغاز بر اساس نظریۀ خدشه ناپذیر آمریکایی بود که طرح مارشال به سال 1947 الگوی بارز آن است : به این معنا که سرمایه مالی منبع ثروت است. با این وجود، خیلی پیش از مارکس، اقتصاد دانان عقیده داشتند که تنها کار است که منبع ثروت بوده زیرا تنها کار است که می تواند بیش از بهای خود تولید کند. هر اندازه کار طبیعتا تولید کننده است، به همان اندازه سرمایه ذاتی سوداگرانه دارد.

به همان اندازه که سرمایۀ صنعتی به ضرورت کار آگاهی دارد، سرمایۀ مالی کار را به عنوان هزینه ای تلقی می کند که باید تقلیل داد. دیکتاتوری نظریه ای که شاخص کمترین هزینه را مطرح می کند، به طور مشخص گویا ترین وجه مشخصۀ تسلط سرمایه داری مالی در اقتصاد است که به نام شاخص های بهره وری و رقابت عمل می کند.

ولی شگفتا از چنین دیکتاتوری! زیرا بهره وری آن به خاطر منافع، از سوی دیگر برای اقتصاد واقعی نتایج اسفناکی در بر داشته است : اقتصاد واقعی در این جا به مفهوم آن مسائلی است که به امور مردم و شیوۀ زندگی واقعی آنها مربوط می شود. اگر چه ممکن است موجب شگفتی شود، ولی باید بگوییم که برخی منافع بارآور بوده و موجب رشد می شوند و برخی دیگر که منافع انگلی هستند که همه چیز را به نفع خود مهر و موم می کنند : کارگران، مردم، کشورها، ملت ها و حتی خود سرمایه نیز زیر چتر این دیکتاتوری قرار می گیرد.

ارزش اضافی

بحث نظریه پردازانه دربارۀ اولویت امور مالی یا امور صنعتی برای گسترش اقتصادی به همان اندازه قدیمی است که خود نظام سرمایه داری. سرمایه داری مالی نیروی تهاجمی را تشکیل داده و تعیین کنندۀ قدرت سرمایه گذاری است.

این سرمایۀ مالی است که نیروی کار را برای بهره کشی سرمایه داری بسیج می کند. ولی کار همان عاملی است که موجب ارزش اضافی می گردد که امروز غالبا آن را با کلمۀ «ارزش افزونه» می نامند.

بدون سرمایۀ مالی تولید انبوه ممکن نیست. ولی بدون کار، پیشرفت های فنی و ضروری، تولید انبوه نیز وجود نخواهد داشت. سرمایۀ مالی یعنی قدرت. علاوه بر این، کار همان عنصری است که این قدرت را ممکن می سازد. کار افزونه (4)، یعنی بخشی از کار که فراتر از میزان مشخص برای تولید نیروی کار صرف می گردد، این بخش از کار است که سرمایه را تغذیه می کند.

در قرن نوزدهم، دیالکتیک سرمایه/کار موجب پیشرفت نیروهای مولد  شد که از دیدگاه تاریخی بی سابقه بود، در حالی که مبارزات طبقاتی در عصری که هنوز استثمار وحشیانۀ کودکان بی داد می کرد، شرایط زیستی مردم را ارتقاء بخشید.

خصوصیت سوداگرانۀ سرمایه پیوسته با واقعیات تولیدی مواجه شده است. سرمایه داری اروپایی موجبات گسترش آن را فراهم آورده است، ولی در قرن بیستم رقیب آمریکایی اش جایگزین آن شد. دو جنگ و یک انقلاب در قارۀ اروپا به وقوع پیوستند، با این وجود لطمه ای به قدرت سرمایه داری وارد نشد.

اروپای رسمی در بطن چنین موقعیتی و پیرامون فلسفۀ بسیار ساده ای به وجود آمد که عبارت است از ارجحیت قائل شدن برای قدرت، مشروط به ترک میدان اقتصاد واقعی و به هدف خدمت  به دیکتاتوری پول، و در تقابل با اتحاد جماهیر شوروی و کشورهای سوسیالیستی.

پول بازی با تکیه بر بارزترین شاخص هایش و به بهای به حاشیه راندن کار در خلاق ترین وجوه آن. به این ترتیب تحقق بخشیدن به چنین فلسفه ای عملا به توقف تلاش های سازنده انجامید.

هر کاری برای کسب پول خوب است

اواسط سال های 1970 در فرانسه مصادف بود با روی کار آمدن ژیسکار دستن و سپس فرانسوآ میتران، یعنی پیروزی رهبران سیاسی که  در سطح ملّی طرفدار در هم شکستن قطعی زوج سرمایه/کار بودند. جهان سوّم اصطلاحی که در آن دوران هنوز رواج داشت ذخیرۀ بازوی کار ارزان قیمت و تمام نشدنی بود به نظر می رسید و ما در سایۀ اختراعات فنی آمریکایی و ژاپنی به سر می بردیم.

طبقۀ سیاسی، راست و چپ هر دو با هم به این نتیجه رسیده بودند که این وضعیت را بپذیرند، از دیدگاه آنها در مجموع چه اهمیتی می توانست داشته باشد که کلان سرمایه داران مالی منافع نامشروعشان را انباشت کنند، در حالی که به اندازۀ کافی برای مردم باقی می ماند و اجازه می داد تا علی رغم بیکاری بیش از پیش انبوهی که هم چون شمشیر داموکلس آویزۀ پیکرۀ جامعه شده بود از سطح زندگی خوبی برخوردار باشند.

سرمایۀ مالی که از کار تولیدی آزاد شده بود، خیلی به سرعت توانست امکاناتی را فراهم سازد که موتور سوداگرانه اش را با تمام قوا به کار بیاندازد. برای منافع سرمایۀ مالی دیوانه وار ترین توهمات، برنامه هایی با کمترین هزینه، بزن و ببندهای شعبده بازانه : از این پس هر کاری برای کسب پول و منافع بادآورده سزاوار به نظر می رسید. این روش به بهای تخریب بنیادهای صنعتی، سازماندهی استعمار زدایی و بازگرداندن میلیون ها نفر به شرایط زندگی قرون وسطایی تحقق یافت. قدرتمندترین ها قدرتمند تر شدند و ثروتمندترین ها ثروت هایشان چند برابر شد. ولی ستون اقتصادی که اساس آن صنعت و کار بود، اندک اندک از هم  فروپاشید. به همان شکلی که یک نخست وزیر اسبق سوسیالیست یادآوری می کند، کار عبثی است که از اقتصادی که رشد آن به رقم کوچکی تقلیل یافته نرخ بهرۀ دو رقمی انتظار داشته باشیم.

با جهانی شدن چنین منطقی برای نظام سرمایه داری فاتح ولی ویرانگر موجب تردید در اعتبار نظام سرمایه داری غرب گردید.

پولی که پول می آورد؟ سی سال سرمایه داری مالی نشان داد که تا چه اندازه تعداد افرادی که می توانند از آن بهره مند شوند اندک هستند. همه چیز یا تقریبا همه چیز را به کالا تبدیل کرده اند، از زیباترین ارزش های انسان دوستی (اومانیسم)، از ورای فرهنگی بازاری، تا ورزش، بازی، تفریحات متنوع، سکس، و حتی مواد مخدر و اسلحه. حتی اعضای بدن انسان و هر آن چه که مرتبط به بهداشت و سلامت او می باشد به طعمه ای برای فروشندگان تبدیل شد.

با این وجود، در برابر گسترش بی رویۀ محصولات بنجل و غیر ضروری، میلیون ها نفر از مردم بیش از پیش در مورد محصولات بنیادی احساس سرخوردگی و کمبود می کنند، یعنی مسکن و تغذیۀ سالم با کیفیت خوب و چشم اندازی مطمئن برای فرزندانشان.

در حال حاضر واقعا هیچکس شهامت ندارد تا به فلسفۀ پول برای پول اعتراض کند که تا این اندازه مردم را به فلاکت انداخته است. جامعۀ پسا صنعتی سال های فرانسوا میتران یک کلاهبرداری بود.

بحران 2009 و پس از به اوج رسیدن انترنت، نخستین شکاف ها بردیوارۀ نظام مشاهده شد. ثروت ها هم چون باد به نظر می رسیدند. خیلی دور از حالت اشباع، سرمایه داری مالی حریص تر شد. سوداگری با وام گره خورد. وام برای خرید مسکن، وام به شرکت های تجاری برای پرداخت  پول به فروشندگان و کارمندان.

سوداگری در عرصۀ وام چنین است که : من به تو قرض می دهم و اگر تو نتوانی سهام قرضت را بپردازی، من اموال ترا تصاحب می کنم. ولی اگر از این پس هیچکس نتواند خانه بخرد و یا این که چرخ های شرکت تجاری به هرز بگردد و با ضرر کار کند، تا بحران فاصلۀ چندانی باقی نخواهد بود.

ماقبل تاریخ بشریت

و اکنون بحران فرا رسیده است. ما بحران عجیبی را می گذرانیم به همان شکلی  که ناظرجنگ عجیبی بودیم (جنگ جهانی دوّم). تمام عناصر تشکیل دهندۀ بحران گرد هم آمده اند ولی گویی که نظام همچنان پا بر جا باقی مانده، ولی حوادث یونان نشان داد که سرطان وارد مرحلۀ تازه ای شده است. سوداگری مالی از این پس به قروض دولت ها یورش می برد. یعنی همان موضوع من به تو وام می دهد و اگر نتوانی بازپرداخت کنی، اموالت را مصادره می کنم…ولی در مورد دولت ها مفهوم اموال کدام است؟ پس از یونان، نوبت به اسپانیا و سپس به پرتقال و ایرلند…خواهد رسید، و سرانجام نوبت به فرانسه نیز می رسد، زیرا فرانسه نیز کمتر از کشورهای دیگر مقروض نیست، با این تفاوت که لقمۀ بزرگتری است و به راحتی بلعیده نمی شود.

از سوی دیگر بر اساس آن چه شنیده ایم، آیا برای پرداخت قرض ها نباید کار کرد؟ آری، برای ایجاد ثروت باید کار کرد. ولی برای کارکردن، می بایستی در تولید نیز سرمایه گذاری مالی کرد. همیشه می توان کارمندان بیشتری را بی کار نمود، و به بیکاران حقوق کمتری پرداخت و از خدمات اجتماعی و حقوق بازنشسته ها تراشید و برید، ولی حتی یک یورو هم برای بازپرداخت وام به دست نخواهد آمد. چه فایده که دائما مالیات را افزایش دهیم در حالی که مالیات دهنده ها کمتر از گذشته قادر به پرداخت هستند؟ مردم و دولت فقیر می شوند، در حالی که سرمایه داران مالی به حد اشباع ثروت اندوزی می کنند…تا زمانی که اسب بمیرد(5).

با این همه می توان پرسید که منافع سرمایه در کجا است؟ چه منفعتی در تخریب دائمی وجود دارد؟ سرمایه داری از منطق خردگرا بر نیامده است. سرمایه داری یک رابطۀ اجتماعی و رابطه ای طبقاتی بین سرمایه و کار است. ولی برخی روشنفکران به شکل گسترده توهمی را رواج دادند که بر اساس آن گویی که نظام سرمایه داری با قرن فلاسفۀ روشنایی  به منصۀ ظهور رسیده و محصول چنین دورانی است و تنها رفتارهای بزهکارانه ای توسط برخی افراد این جا و آن جا صورت می پذیرد. شاید مهمترین اندیشۀ مارکس در این نکته باشد که نشان داد که نظام سرمایه داری از هیچ اندیشۀ خرد گرایی منشأ نگرفته و محصول مرحله ای از گسترش اقتصاد بشریت است که این مرحله را نیز «ماقبل تاریخ بشریت» می نامد.

این بحران یکی از مهمترین مسائل تمدن امروز را مطرح می کند. چنین بحرانی، به هر بهایی که تمام شود برای تداوم نظام سرمایه داری ضروری است، باید تمام موانع را پشت سر بگذارد، مثل سال 1870، یا 1914 و یا 1939، یعنی به بهای زندگی میلیون ها مرد و زن، و نابود کردن نیروی کار و نیروی مولد، و این همه کشتار به امید شکوفان ساختن آینده ای نوین صورت گرفت.

ولی در عین حال آرمان دیگری در اذهان رشد کرد که معتقد بود که جوامع بشری می توانند از این همه ویرانگری و کشتار اجتناب کرده و شرایط زیستی خود را تحت نظارت خود گیرند. این آرمان همان نظریه ای است که مارکس آن را سوسیالیسم می نامید. حال اگر نخستین تجربۀ تاریخی با شکست مواجه شده است، مانع از این نیست که دومین تجربه و یا تجربیات دیگر به خروج از ماقبل تاریخ بشریت نیانجامد.

با آگاهی به چنین چشم اندازی است که سرمایه داران افرادی نظیری ریگان، تاچر و امروز افرادی نظیر سرکوزی را تشویق کرده اند تا امید جامعه ای نوین را در نطفه خفه کرده و با تحریف ارزش ها سرمایه را ارزشی بنیادی، و سپس تمام دست آوردهای قرون گذشته را اشتباه و منشأ بحران تلقی کنند. و از بلندگوهایشان در همه جا بانگ برآورند و از محسنات جهانی سرمایه داری سخن برانند! به یاد بیاوریم که همین بینش در سال 1965 چه مصیبتی در اندونزی و یا در سال 1973 در شیلی و غیره… به بار آورد. منطق مرگبار در حال حرکت است. اهمیت بحران تنها به عمق اسفناک آن محدود نمی شود، بلکه به این دلیل که راه حل مالی ندارد. امپریالیسم مرحلۀ نهایی نظام سرمایه داری است! به همین دلیل است که ضرورت انقلاب باید در دستور روز قرار گیرد. نه این که سال 1789 یا 1917 را دوباره تکرار کنیم. بحران نمی تواند پاسخ ناامید کننده ای داشته باشد، و حتی کاهش رشد هم نمی تواند راه حلی ارائه دهد. باید واقعا از هر گونه مفهوم انسانی تهی شده باشیم تا بگوییم که فقرا بپذیرند که در فقر بیشتری زندگی کنند.

پیش به سوی بینش نوینی از انقلاب

برای این که بتوانیم تصوری از انقلاب آینده داشته باشیم، باید از نزدیک  به بررسی حوادث جهان بپردازیم، و بیش  در کشورهایی که صعود کرده اند، حوادثی نظیر شورش گرسنگان، آمریکای جنوبی، هند و آن چه چینی ها در حال انجام آن هستند. ولی چین در حد فرانسه نیست و به همان ترتیبی که سطح رشد آن به اندازۀ اروپا نیست.

در عین حال باید قاطعانه مؤسسات اروپایی را که ضامن هژمونی امور مالی در مقابله با دولت سازمان دهی شده زیر علامت سؤال برد. برای کشور ما فرانسه، باید به سیاستی توجه داشت که از دوگل و رئیس جمهور پمپیدو در سال های 1960 به کار بسته شد. تلاش پمپیدو بر این اساس بود که اقدامات و ابتکارات بخش خصوصی را با سیاست صنعتی دولت پیوند بزند. و به این ترتیب امکاناتی در اختیار بخش خصوصی می گذاشت که با بخش عمومی همگام شود.

شناخت چنین مسائلی ضروری است زیرا به همان اندازه که انقلاب باید علیه نظام سرمایه داری که در حال زوال به سر می برد، نیرومند و مبارز باشد، به همان اندازه باید قادر به محاسبۀ روند پیش روی هایش باشد، و در رویکردهایش و در نحوۀ بسیج توده ها شیوه های کاملا خلاقانه ای به کار ببندد.

طرح برای نظارت بخش عمومی روی پول، ملی کردن بخش بانکی و مالی، در چشم انداز نظارت جهانی آن – چینی ها طرح ایجاد پول واحد و مستقلی  را برای دولت ها در مراودات بین المللی پیشنهاد کردند، چنین طرحی دیگر یک اتوپی انقلابی نبوده بلکه دقیقا پاسخ مناسبی برای حل نابسامانی های اقتصاد جهانی به نظر می رسد. کمبودی که امروز وجود دارد، طرح  های پیشنهادی نیست، بلکه خواست سیاسی می باشد » به این معنا که ما نیازمند یک جنبش نیرومند مردمی هستیم که حامل پاسخ تمدن ساز باشد.

بشریت محکوم به دیکتاتوری بازار یا رقابت آزاد نیست.

به شکل کاملا غریبی، امروز دفاع از نظریۀ ایجاد قطب عمومی در امور بانکی و مالی جهت تسلط سیاسی و دموکراتیک در سرمایه گذاری  ساده تر از اندیشیدن به امحاء اروپا برای باز پس گیری ارادۀ ملی به نظر می رسد. رفراندم سال 2005 و رأی منفی که به قانون اساسی اروپا داده شد در تاریخ روند مبارزات مردم برای کسب حق تعیین سرنوشتشان نقطۀ عطف بارزی باقی خواهد ماند. در این باره هنوز به اندازۀ کافی گفته نشده است. امروز مشاهده می کنیم که با تحکیم بازار مشترک، معاهدۀ مستریش و معاهدۀ لیسبون،  به حاکمیت مردم تجاوز شده است. تمام تمهیدات را به کار بردند تا حاکمیت مردم را مصادره کنند. اروپا توهم می آفرید و گویی نماد صلح بازیافته و آرمان ویکتور هوگو را به منصۀ ظهور رسانده، و بر این اساس با  ظاهری نیرومند، و با گسترۀ جغرافیایی و جمعیت و توان اقتصادی اش خودنمایی می کند. اروپا مدعی اتحاد و نماد بشریت است. ولی در نهایت امر، همه می دانیم که قانون هر کس برای خودش بیش از همه رایج است. و در مورد خدمات اجتماعی، اروپا بیشتر به روز موعودی شباهت دارد که هرگز فرا نمی رسد. اروپا یک ملت یک پارچه نیست، و اگر تاریخ پر فراز و نشیب مشترکی دارد، ولی تشکل یگانه ای در جمعیت آن وجود ندارد. اروپا برای هر گونه رشد و تحولی فاقد ستون فقرات است. ایالات متحدۀ آمریکا یک ملت را تشکیل می دهد، اگر چه جوان است ولی تشکل یافته است. چین و هند هر کدام از ملت های قدیمی هستند.

اروپای ملت ها و نه علیه ملت ها

باید از خودمان بپرسیم که که طرح فرضی ملت اروپا واجد چه مزیتی است در حالی که جهان به سوی جهانی شدن حرکت می کند. جهانی شدن جهان ایجاب می کند که به کشورهایی که فرهنگ و سنت و تمدن و تاریخی متنوعی دارند احترام بگذاریم. تشکل ملت ها دراز مدت هستند، به استثناء برخی از ملت های نوظهور که با حوادث دردناکی نیز روبرو می باشند. در کجا موضوع تعادل اقتصادی این ملت ها مطرح شده است؟

فرانسه کشوری است با موقعیت جغرافیایی مشخص که با آتلانتیک و مدیترانه هم مرز می باشد، با سنت تاریخی، اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و فلسفی، و با انقلاب 1789 که تمام جهان را به خود جلب می کند. فرانسه در عین حال کشور فلاسفۀ عصر روشنایی و ارزش هایی است که وجهۀ جهانشمول یافته اند.

کدام رؤیای شکوهمند دیگری برای تضمین کیفیت زندگی با بهترین خصوصیات فرهنگ بشر دوستانه مان می توانیم برای هفتاد میلیون از ساکنین کشور داشته باشیم، یعنی جمعیتی که معادل سه درصد جمعیت چین و هند است. هیچ سرنوشت محتومی برای فرانسه وجود ندارد که نتواند به میزان رشد چین دست نیابد. هیچ سرنوشت محتومی برای آلمان وجود ندارد که به میزان رشد چین دست نیابد. باید سرمایۀ مالی، یعنی پول را برای  اهداف مناسبی سرمایه گذاری کرد، یعنی پژوهش، ابتکار، گسترش، آموزش ، کارآموزی، و کار حرفه ای. برای تحقق بخشیدن به چنین هدفی باید باستیل های جدیدی را تسخیر کنیم : یعنی بدست آوردن قدرت مالی و اقتصادی برای جمهوری اجتماعی، لائیک و خود گردان. باید برای حاکمیت قانونی مردم مرکزیت قائل شویم. باید گره ها را از هم بگشاییم و اروپای واقعی را نشان دهیم : به این معنا که باید سیاستی را که به فقر ملی انجامیده و امکان ناپذیر بودن تداوم آن را افشا کنیم. اگر اروپا از دولت هایی تشکیل می شد که در برابر ملت های خود پاسخگو بودند، و با درنده های مالی رویایی می کردند، تشکیل نوعی سندیکا از دولت های اروپایی برای برنامه های مشترک با منافع مشترک قابل تصور می شد، همانطور که برای اتحادیه ها وجود دارد. یعنی اروپای ملت ها، از آتلانتیک تا سلسه کوه های اورال، و سپس کشورهای جنوب و شرق که قادر به گشایش و دریافت و داد و ستد با فرهنگ های دیگر هستند. دولت ها با ملت های خود رو در رو شده اند. امروز ما ناظر شکافی در دستگاه های سیاسی هستیم که در عرصۀ غیبت توده ها در انتخابات و رأی پوپولیست ها، دست راستی های افراطی روی داده است که فردا شاید در رأی اصول گرایان نیز روی دهد.

در این صورت ملت ها در مقابل چنین نظام سرمایه داری که آنها را تنها به فلاکت می کشاند در وضعیت شورش ماقبل انقلابی قرار می گیرند…

از سوی دیگر هر چند که نتیجه گیری ناگواری باشد، باید گفت که راست مثل چپ مصرّانه از منافع سرمایه داری مالی دفاع کرده  و به این ترتیب بیش از پیش با منافع مردم در تعارض قرار گرفته اند. که این خط مشی آگاهانه و یا ناآگاهانه انجام گرفته باشد، یا به دلیل بازی سیاسی بوده باشد، در هر صورت حداقل در یک مورد تردیدی وجود ندارد که جهان سیاست به گونه ای عمل می کند که گویی سرمایه داری مالی که باعث و بانی این بحران بوده است، قابلیت خروج از بحران را نیز دارد.

در حالی که مبارزه علیه دیکتاتوری و نفی آن به ضرورتی حیاتی تبدیل شده و به جای پشتیبانی باید بساط آن را برچید. ما در پایان یک دوران تاریخی هستیم، و با بی اعتبار شدن نظام سرمایه داری غربی، و  دوران تازه ای در حال پیدایش است.

الغای امتیازات، باززایی شب 4 اوت!

جای تأسف است که طبقۀ سیاسی و سندیکایی به جنگ مسخره ای پیرامون بازنشستگی پرداخته اند بی آنکه موضوع کار و تولید را در نظام سرمایه داری مورد بررسی قرار دهند.

در مورد افزایش طول عمر به ما نویدهایی می دهند، ولی با فقری که در پیاده روهای شهرها و حومه های دور افتاده می بینیم، متأسفانه خلاف چنین ادعایی را نشان می دهد. با مشاهدۀ چنین الگوی اجتماعی باید پرسید که آیا به راستی عمر نظام سرمایه داری به سر نیامده است؟

باید دست به اقدامات انقلابی زد و روحیۀ شب 4 اوت 1789 را که الغای امتیازات را هدف گرفته بود دوباره احیاء کرد. آری، باید امتیازات سرمایۀ مالی را از بین برد و منافع عمومی و کار را در مرکز فعالیت های اجتماعی قرار داد. بر این اساس، باید مالکیت خصوصی بر ابزار تولید، بخش بانک و امور مالی و تجاری و اطلاعاتی را نیز زیر علامت سؤال برد.

به همین ترتیب آلمان می تواند بی آن که زیر چتر اروپا قرار گیرد، فورا در مسیر احیاء کار حرکت کند. چنان که آلمان رویکرد صنعتی را در پیش گیرد به هیچ عنوان نشان تکبر نبوده و درس اخلاق به نظام سرمایه داری نیز نمی باشد، و تنها به مفهوم سرمایه برای ارتقاء وضعیت کار است. در آغاز قرن بیست و یکم بیش از هر زمان دیگری ضروری است تا دیالکتیک سرمایه و کار به شکل معکوس و به نفع کار تحول یابد. این تنها راه مناسب برای امور اقتصادی است که می تواند به کار کردهای ضد اجتماعی، ضد ملی و غیر انسانی سوداگران پایان دهد. زمان آن فرا رسیده است که روحیۀ انقلابی مان را باز یابیم.

هدف سیاسی، ایدئولوژیک، فلسفی، ایجاد یک جامعۀ نوین است که بر اساس همکاری و همیاری و منافع متقابل پایه ریزی شده باشد : یعنی کمونیسم.

از ملی تا بین المللی : «مردمان تمام جهان متحد شوید!» پرولتاریا، تمام مردمان جهان همه باید برای تسخیر قدرت تا قدرت سیاسی، برای تأمین منافع مشترک و عمومی و حفاظت محیط زیست، عدالت اجتماعی و تضمین امکان رشد شخصیتی نزد افراد حرکت کنند.

«پرولتاریای جهان متحد شوید!»، این شعار هنوز هم تازگی دارد. مانیفست کمونیست مارکس و انگلس به سال 1848 با همین شعار به پایان می رسد. این شعار در کنگرۀ شهر تور در نودمین سال تأسیس حزب کمونیست فرانسه مطرح گردید. در سال 2020 حزب کمونیست فرانسه صد ساله خواهد شد. با آگاهی به این امر که تفکر انقلابی کمونیسم بیش از هر زمانی دیگری تازگی دارد.

پا ورقی

1) Marie-George Buffet

2) Robert Hue

3) Tours

4) Surtravail

از دیدگاه تئوریک کار روزانه را می توانیم به دو بخش تقسیم کنیم. در طول یک  روز کار بخشی از کار تولیدی برای ضروریات زندگی کارگر اختصاص دارد. یعنی ارزشی را که تولید می کند معادل ارزش ضروریات زندگی اوست. البته نه مستقیما بلکه به شکل غیر مستقیم. و بخش دیگر کار روزانه کارگر فراتر از حد ضروری تولید می کنید ولی از آن سهمی نمی برد.

5)اشاره به داستان اسب شیلدا است. اهالی دهکدۀ کوچکی اسب بسیار نیرومندی داشتند، ولی از بخت بد نگهداری چنین حیوانی، برای آنها گران تمام می شد. بنابراین تصمیم گرفتند  او را به خوراک کمتری عادت دهند و بر این اساس هر روز یک دانه جو از سهمیه او کم کردند. به این منوال زمانی که آخرین دانۀ جو را نیز حذف کردند، دیگر اسب مرده بود.و اهالی شیلدا هیچ وقت ندانستند که چرا اسب آنها از بین رفته است.

مختصری دربارۀ زندگینامۀ آندره ژرن

André Gerin

آندره ژرن، 19 ژانویه 1945 در وین به دنیا آمد و از شخصیت های سیاسی فرانسه است. سومین فرزند از یک خانوادۀ کارگری است. پس از گذراندن دورۀ کار آموزی در زمینۀ طراحی قطعات آهن در سن 17 سالگی در سال 1963 به استخدام «برلیه» در می آید که در زمینۀ ساخت کامیون های سنگین شهرت دارد. در ست 18 سالگی ازدواج می کند و پاتریس و سلین حاصل این ازدواج هستند. در سال 1964 به حزب کمونیست فرانسه می پیوندد، و در سال 1979 به عنوان عضو کمیتۀ مرکزی حزب کمونیست پذیرفته می شود و تا سال 1979 این مسئولیت را عهده دار می گردد. او در این سال ها با شرکت در کلاس های شبانه به ارتقاء حرفه ای خود در عرصۀ طراحی صنعتی نیز نائل می آید. در 13 مارس 1977 به عنوان مشاور شهرداری در ونیسیو انتخاب می شود و سپس مشاور منطقه ای در سال 1978. با توجهی که همواره  به امور پیشرفت تکنولوژیک، علمی و اجتماعی نشان می دهد، در تهیۀ کتاب «انسان تولید کننده» در انتشاران حزب کمونیست فرانسه در سال 1985 شرکت دارد. در سال 1979 به عضو کمیتۀ مرکزی حزب کموینست فرانسه انتخاب می شود. در مارس 1985 او به مقام شهردار شهر ونیسیو منتسب می گردد. از تاریخ 17 ژوئن 2004 او وکیل مجلس در شهر رون است.

André GERIN
> Député du Rhône
>
> PERMANENCE PARLEMENTAIRE
> 27 rue Francis de Pressensé
> 69190 Saint-Fons
> Tél-Fax – 04.78.67.16.99
>
> ASSEMBLÉE NATIONALE
> 126 rue de l’Université
> 75355 Paris Cedex 07 SP
> Tel: 01.40.63.69.70
> Fax : 01.40.63.49.40
>
> depute.andregerin@gmail.com
> http://www.blogandregerin.fr
>