نظری

طبقۀ کارگر و نئومالتوسیانیزم (1)

طبقۀ کارگر و نئومالتوسیانیزم (1)

در کنگرۀ پزشکان پیروگوف (2) روی مسئلۀ سقط جنین توجه بسیاری شد و بحثی طولانی درگرفت. گزارش توسط لیخکوس تهیه شده بود، که ارقامی مبنی بر اجرای بسیار متداول سقط جنین در ممالک به اصطلاح متمدن کنونی ذکر نمود.

در نیویورک 80000 سقط جنین در یکسال و در فرانسه تا 36000 در ماه انجام یافته است. در سن پترزبورگ درصد سقط جنین طی پنج سال بیش از دو برابر شده است.

کنگرۀ پزشکان پیروگوف قطعنامه‌ای تصویب کردند مبنی بر اینکه مادری که سقط جنین مصنوعی نموده نباید تحت هر گونه محاکمۀ جنایی قرار بگیرد و محاکمۀ پزشکان تنها زمانی صورت گیرد که این عمل را برای «مقاصد سودجویانه» انجام داده‌اند.

اکثریت در بحث موافقت نمود که سقط جنین نبایستی قابل مجازات باشد، و طبعاً به مسئلۀ به اصطلاح نئومالتوسیانیزم (استفاده از طرق ضد حاملگی) نیز مانند جنبۀ اجتماعی این مسئله برخورد شد. برای مثال، آقای ویگدورچیک، مطابق گزارش «روسکویه سلوو»(3) گفت:«از طرق ضد حاملگی بایستی استقبال گردد» و آقای استراخان در میان ابراز احساسات رعدآسا فریاد برآورد:

«ما بایستی مادران را متقاعد کنیم که بچه دار شوید تا آنها در مؤسسات آموزشی معیوب شوند، تا از آنها بهره کشی شود، تا آنها به خودکشی سوق داده شوند!»

اگر این گزارش درست باشد این فریاد آقای استراخان که با ابراز احساسات رعدآسا استقبال شد، حقیقتی است که مرا متعجب نمی سازد. شنوندگان از بورژواها و خرده بورژواها، که روحیۀ تنگ نظرانه‌ای دارند، تشکیل یافته بود. چه چیزی بجز مبتذل ترین لیبرالیزم از آنها می توان انتظار داشت؟

به هر حال، از نقطه نظر طبقۀ کارگر به سختی امکان داشت که بیانی مناسب تر برای ماهیت کاملا ارتجاعی و زشت «نئومالتوسیانیزم اجتماعی» از عبارت آقای استراخان که در بالا ذکر شد، بیابند. «… بچه دار شوید تا معیوب شوند …» تنها بخاطر همین؟ چرا آنها نتوانند بهتر، متحدتر، آگاهانه تر و مصمم تر از ما بر ضد شرایط فعلی زندگی که نسل ما را خانه خراب و معیوب می سازد، مبارزه کنند؟

این تفاوت بزرگ است که روحیۀ دهقانی، کاردستی سازی، روشنفکری و خرده بورژوایی را بطور عام، از روحیۀ پرولتری متمایز می نماید. خرده بورژوا می بیند و احساس می کند که به طرف خانه خرابی می رود، زندگیش مشکل تر می شود، مبارزه برای بقاء بی رحمانه تر از پیش می گردد، و موقعیت او و خانواده‌اش بیشتر و بیشتر نا امیدکننده می شود. این حقیقتی بی چون و چرا است، و خرده بورژوا برعلیه آن اعتراض می کند.

اما او چگونه اعتراض می نماید؟

او به عنوان نمایندۀ طبقه‌ای اعتراض می کند که نا امیدانه در حال زوال است، از آینده‌اش مأیوس است، غمگین و ترسو است. کاری نمی توان انجام داد … ای کاش بچه‌های کمتری وجود داشتند تا [مجبور نباشند] رنج، عذاب، فقر و حقارت شدید ما را تحمل کنند – این ضجۀ خرده بورژوا است.

کارگر آگاه از این نقطه نظر به دور است. او اجازه نخواهد داد تا آگاهیش به وسیلۀ چنین ضجه‌هایی – هر اندازه هم که آنها بی ریا و از ته قلب باشند – تیره شود. بله، ما کارگران و تودۀ مالکان کوچک، زندگی ای را می گذرانیم که از رنج و ستم طاقت فرسایی آکنده است. اوضاع برای نسل ما سخت تر از نسل پدرانمان است. اما از یک جنبه ما خوش شانس تر از پدرانمان هستیم. ما آغاز به آموختن کرده‌ایم و به سرعت مبارزه کردن را می آموزیم – و مبارزه می کنیم نه مانند بهترین پدران ما که به عنوان فرد جنگیدند، نه برای شعارهای آتشین ناطقین بورژوازی که از نظر روحی با ما بیگانه‌اند، بلکه برای شعارهای خودمان و شعارهای طبقه مان. ما بهتر از پدرانمان می جنگیم. بچه‌های ما بهتر از ما خواهند جنگید، و آنها پیروز خواهند شد.

طبقۀ کارگر در حال زوال نیست، در حال رشد است، قوی تر می شود، جرأت می یابد، مستحکم می شود، خود را آموزش می دهد و در نبرد پولادین می شود. ما تا آنجا که موضوع مربوط به سرواژ، سرمایه داری و تولید خرد است، بدبین هستیم، اما تا آنجا که به جنبش طبقۀ کارگر و اهداف آن مربوط می شود به شدت خوش بین هستیم. ما هم اکنون پایه‌های عمارتی را ریخته‌ایم که فرزندان ما ساختمانش را به اتمام خواهند رساند.

بدین دلیل – و تنها بدین دلیل – است که ما دشمنان بی قید و شرط نئومالتوسیانیزم هستیم که تنها برازندۀ زوجهای خرده بورژوای بی احساس و خودپرست می باشد، آنهائی که با صدای لرزان زمزمه می کنند:«خدا بخواهد ما طوری از عهدۀ خودمان برمی آییم. خیلی بهتر است اگر ما بچه‌هایی هم نداشته باشیم».

بدیهی است که این به هیچ وجه ما را از مطالبۀ الغای بی قید و شرط همۀ قوانین مخالف سقط جنین یا مخالف توزیع معلومات طبی در مورد اقدامات ضد حاملگی، و غیره باز نمی دارد. چنین قوانینی چیزی جز سالوسی طبقات حاکم نیست. این قوانین زخمهای مزمن سرمایه داری را بهبود نمی بخشند، تنها آنها را به زخمهای بدخیم تبدیل می کنند که بخصوص برای تودۀ ستمدیده دردناک است. آزادی آموزش طبی و حمایت از حقوق ابتدائی دمکراتیک زن و مرد، چیزی سوای تئوری اجتماعی نئومالتوسیانیزم می باشد. کارگرانی که آگاهی طبقاتی دارند همواره بر ضد تلاشهایی که می خواهند در جامعۀ مدرن این تئوری ارتجاعی و جبونانه را بر مترقی ترین و قوی ترین طبقه، طبقه‌ای که بهترین آمادگی را برای بزرگترین تحولات دارد، تحمیل کنند، بی رحمانه مبارزه می کنند.

پراودا شمارۀ 137

16 ژوئن 1913

کلیات آثار لنین، جلد 19

توضیحات

1- مالتوسیانیزم: دکترین ارتجاعی که از طرف توماس مالتوس (1834-1766) ارائه شده بود، او گمان می کرد ثابت کرده که جمعیت از وسایل معاش سریعتر رشد می کند و فقر و بدبختی طبقۀ کارگر تحت سرمایه داری بخاطر رشد سریع جمعیت است، نه بخاطر استثمار سرمایه داری از کارگران.

مالتوسیانیزم کوششی از طرف ایدئولوگهای بورژوازی بود که سرمایه داری را تبرئه کند و اجتناب ناپذیری فقر و بدبختی طبقۀ زحمتکش را تحت هر سیستم اجتماعی ثابت کند، کوششی برای اختفای علل واقعی شرایط اسفناک توده‌ها از آنها و منحرف کردن آنها از مبارزه بر ضد سیستم سرمایه داری.

مارکس بی رحمانه از تئوری مالتوس انتقاد کرد و ثابت نمود که فقر توده‌ها حاصل سرمایه داری و معلول سلب مالکیت کار بی مزد از کارگران توسط سرمایه داران است. او نشان داد که نابود کردن سرمایه داری و گذار به سوسیالیزم پایانی برای فقر و بدبختی طبقۀ کارگر است.

مارکس نشان داد که در واقع هیچ قانون عمومی رشد جمعیت وجود ندارد و هر فرماسیون اجتماعی – اقتصادی قانون رشد جمعیت خودش را دارا می باشد.

در سالهای 1870 مالتوسیانیزم به شکل نئومالتوسیانیزم تجدید حیات کرد و کوشید فقر روزافزون سرمایه داران را با تئوریهای شبه علمی «پُر جمعیتی مطلق»، تقلیل محصول خاک و غیره توجیه کند. نئومالتوسیانیزم کنترل تولد، جنگها و بیماریهای اپیدمیک را بمثابۀ وسایلی برای نگهداری سرمایه داری و رفع بدبختی توده‌ها می انگاشت و بسیاری از طرفدارانش تبعیض نژادی را ابراز می کنند.

2- کنگره‌های پیروگوف: کنگره‌های پزشکان روسی که از طرف جامعۀ پزشکان روس به یادبود جراح و آناتومیست بزرگ روس ن.ی. پیروگوف تشکیل می شد.

در این مقاله اشاره می شود به کنگرۀ دوازدهم پیروگوف که در سن پترزبورگ از 29 مه تا 5 ژوئن 1913 برگزار شد.

3- روسکویه سلوو (واژۀ روسی): روزنامۀ بورژوا لیبرالی که در مسکو از 1885 تا 1917 منتشر می شد.

کمونیستهای انقلابی

http://www.k-en.com

info@k-en.com