سياسی

زمین در مقابل نان قندی

نویسنده Tomasz Konicz

ترجمه برای مجله هفته

«استعمار در قرن بیست و یکم»: کنسرن ها و دولت های صنعتی «خریداران» مرغوب ترین زمین های زراعتی در کشورهای فقیر و در حال رشد، بویژه در کشور های آفریقائی اند.

در حال حاضر در بسیاری از کشورهای فقیرمعروف به «جهان سوم» بزرگترین معاملات خرید و فروش های زمین های زراعتی و کشاورزی صورت می گیرد.

کنسرن های بین المللی و تشکل ها و سازمان های دولتی کشور های صنعتی و کشور های تازه بدوران رسیده با «خرید» و یا رهن زمین های مرغوب تجارتی برای کاشت مواد غذائی و یا تولیدات کشاورزی که معمولا به مصرف سوختی و تولید انرژی می رسند فصل جدیدی از استعمارنوین را در این قاره گشوده اند.

سخنگوی بلژیکی «شورای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد» آقای «الیور د شوتر» در گزارش خود در که اوایل ماه مارس 2010 منتشر شد تاکید می کند، بر اساس آمار اولیه، نزدیک به بیست میلیون هکتار از زمین های مرغوب کشور های جهان سوم توسط سرمایه گذاران خارجی خریداری و یا به رهن رفته است. مساحتی که حدودا یک سوم مساحت زمین های کشاورزی تمام کشورهای اروپای متحد را تشکیل می دهد.

در گزارش «الیور د شوتر» تصریح شده است که از سوی کنسرن ها وکشورهای صنعتی به تعداد قابل توجهی از کشورهای آفریقا پیشنهاد شده که مناطق کشاورزی ومرغوب خود را یا کاملا بفروشند و یا آنرا به اجاره و رهن 99 ساله آنان در بیاورند.

در لیست این کشورها می توان از اتیوپی، جمهوری دمکراتیک کنگو، ماداگاسکار، سومالی، مالی، سودان و تانزانیا نام برد که بسیاری از مناطق نامبرده از فقیر ترین کشورهای جهانند. «الیور د شوتر» تاکید می کند، در حالیکه 80 درصد زمین های فروخته شده تحت عنوان «شرکت های سرمایه گذاری بخش خصوصی» معامله می شوند، از ما بهتران و خواص محلی، این معاملات مافیائی را فرصتی برای رسیدن به ثروتی باد آورده می دانند و ثروت های ملی را برای نان و بوقلمونی به باد می دهد.

روزنامه بریتانیائی «آبزرور» در یک پروژه تحقیقی که با همکاری موسسات «تشکلهای غیر دولتی» (ان.جی.او) صورت داده وضعیت را بسیار ناگوارتر از گزارش «شورای عالی حقوق بشر سازمان ملل متحد» ارزیابی می کند.

گزارش تحقیقی «آبزرور» که با همکاری «ان.جی.او» Grain و » International Institute for Environment and Development» و تشکل غیر دولتی » Coalition und ActionAid » تهیه شده است، شامل بیشتر از بیست کشور آفریقائی می شود که در این ممالک زمین های کشاورزی با مساحت بیش از 50 میلیون هکتار خریداری و یا به رهن و اجاره رفته اند. این انتقال مالکیت با قصد تولید و فروش انبوه انواع تولیدات کشاورزی در مقیاس عظیم صورت گرفته است. این بزرگترین » تصاحب و نقل و انتقال مالکیت زمین در تاریخ معاصر پس از دوران استعمار است »

عظمت تصاحب زمین ها در اندازه های مرسوم و معمول نمی گنجد. برای نمونه چین در کنگو 2.8 میلیون هکتار زمین را برای تولید روغن درختان نخل مورد استفاده قرار داده است تا سوخت غیر فسیلی و طبیعی برای خودروها تولید کند، این نمونه کوچک، مساحتی معادل با یک ششم کل زمین های کشاورزی در بریتانیا را تشکیل می دهد. در مقابله با سیاست چپاول زمین های کشاورزی از سوی چین، رقیبان اروپائی این کشور نیز بی کار ننشسته اند و برای تولید سوخت غیر فسیلی و گیاهی، آنان نیز نزدیک به 3.9 میلیون هکتار از زمین های آفریقا را بلعیده اند. به موازات کشور های نام برده، عربستان سعودی و دیگر کشور های عربی خلیج فارس تمرکز فعالیت های استعماری خود را بر شرق آفریقا نهاده اند. یکی از متمول ترین شیوخ عرب «محمد العمودی» با سرمایه گذاری 2 میلیارد دلاری خود، پانصد هزار هکتار از زمین های کشاورزی اتیوپی را در اختیار خود گرفته و در آنجا مشغول تولید مواد غذائی و گل های تزئینی برای بازار عربستان سعودی است.

دولت دست نشانده اتیوپی در حالی دست به این معاملات می زند که 13 میلیون نفر از مردم این کشور بدون کمک های غذائی سازمان ملل قادر به ادامه حیات نیستند و رهبران فاسد این کشور برای پر کردن جیب خود در کمال بی رحمی به بهترین زمین های کشاورزی اتیوپی چوب حراج زده اند.

زمین های کشاورزی به زور وبدون پرداخت مابه ازای از دست صاحبان فقیر آنان گرفته می شود تا آنانرا به کارگران بی چیز کشاورزی تبدیل نمایند. کارگرانی که در برابر هر دستمزدی کار کنند و تن به هر شرایط غیر انسانی بدهند.اتیوپیائی هائی که قربانی این سیاست «بشردوستانه» «جهان آزاد و متمدن» شده اند به روزنامه آبزرور گفته اند که «هزاران کشاورز زمین های خود را از دست داده اند و هزاران نفر گرسنگی می کشند، این استعمار نوین قرن بیست و یکم است» بر اساس آمار رسمی سازمان ملل روزانه 24 هزار کودک از گرسنگی و بیماری های ناشی از آن جان خود را از دست می دهند تا اتومبیل های ساکنان جوامع «متمدن» با سوخت «طبیعی» حرکت کنند و شیوخ سعودی هر روز صبح چشمشان به رنگ های زیبای گل های رز باز شود.

شرایط کار و زندگی کشاورزانی که زمین های خود را از دست داده و به کارگران کشاورزی تبدیل شده اند بشدت غیر انسانی و غیر قابل تحمل است. برای مثال یک کنسرن کشاورزی هندی بنام Karuturi Global که نزدیک به سیصد هزار هکتار از زمین های کشاورزی اتیوپی را در اختیار دارد، روزانه کمتر از 1.25 دلار به کارگران کشاورزی اتیوپیائی مزد می دهد در حالیکه درآمد سالانه همین شرکت از این زمین ها به بیشتر از یکصد میلیون دلار میرسد. کارگران کشاورزی اتیوپیائی در گفتگوئی با خبرگزاری اقتصادی بلومبرگ می گویند «هندی ها بسیار غیر انسانی با ما رفتار می کنند، اینکه ما فقیر هستیم دلیل نمی شود که با ما مانند حیوانات رفتار شود» کارگران کشاورزی با وجود آنکه هر روز به کار طاقت فرسا مشغولند اما در بسیاری از روزهای هفته توانائی خوردن بیش ازیک وعده غذا را ندارند.

استاندار منطقه Gambela در مصاحبه ای پیرامون فروش زمین های کشاورزی و نتایج حاصل از آن از در دیگری وارد شده و اعوان و انصار خود را ناجیان کشور قلمداد می کند و با وقاحت تمام ابراز می کند»سیاست بلند مدت ما در اینجا این خواهد بود که کاپیتالیسم را بنیان کنیم، ما در اینجا برای هر سرمایه گذاری جای خواهیم داشت، ما مرغوبترین زمین ها را در اختیار داریم و ازارزانترین نیروی کار برخورداریم . سرمایه داران از حمایت ما (دولت محلی) برخوردار خواهند بود» بهره ی بسیار پائین زمین های رهنی دلیل دیگری برای غارت آفریقا ست در حالیکه شرکت هندی Karuturi Global برای یک هکتار زمین کشاورزی در اتیوپی تنها 1.18 دلار بهره رهن زمین می پردازد همین شرکت باید برای یک هکتار زمین مشابه در اندونزی معادل 350 دلار بپردازد!

اما مبارزه با این سیاست امپریالیستی نباید لزوما بی نتیجه باشد، تجربه ماداگاسکار نشان می دهد که می توان بر علیه این سیاست مقاومت کرد، شرکت کره ای  Daewoo Logistics قصد داشت با در اختیار گرفتن 1.9 میلیون هکتار از زمین های کشاورزی ماداگاسکار به تولیدات ارزان و صادرات مواد غذائی و کشاورزی بپردازد، مقاومت کشاورزان و زحمتکشان ماداگاسکار منجر به سرنگونی رئیس جمهوری قبلی این کشور شد و رئیس جمهور فعلی نیززیر فشار زحمتکشان ماداگاسگاری مجبور به لغو این قرار داد ننگین گردید.

ترجمه آزاد از روزنامه یونگه ولت»دنیای جوان»

http://www.jungewelt.de/2010/03-13/027.php